ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಓದುವುದು ಒಂದು ವಿಚಾರ; ಇತಿಹಾಸದ ಮರೆತುಹೋದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಜನರ ಮುಂದೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಚಾರ.
ಭಾಷೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಒಂದು ವಿಚಾರ; ಆ ಭಾಷೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಸಂಘಟಿತವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಚಾರ.
ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸುಲಭ; ಅದನ್ನು ಜನಾಂದೋಲನವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.
ತುಳುನಾಡಿನ ಭಾಷೆ, ನೆಲ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಹೋರಾಟದ ಈ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮೂಡಿಸಿರುವ ಹೆಸರು ತುಳುನಾಡ ರಕ್ಷಣಾ ವೇದಿಕೆ (TRV)ಯ ಸ್ಥಾಪಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಯೋಗಿಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಜಪ್ಪು.
ತುಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಕರಾವಳಿಯ ಜನಜೀವನದ ಉಸಿರು. ಅದು ಮಣ್ಣಿನ ನೆನಪು, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂಕೇತ, ಪಾಡ್ದನಗಳ ಪರಂಪರೆ, ಯಕ್ಷಗಾನದ ರಂಗು, ಕಂಬಳದ ಕಹಳೆ, ಭೂತಾರಾಧನೆಯ ನಂಬಿಕೆ, ನಾಗಾರಾಧನೆಯ ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಬದುಕಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿ…
ಯುವ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ತುಳುವಿನ ದಾರಿ
ಯಾವುದೇ ಭಾಷಾ ಚಳವಳಿಯ ಭವಿಷ್ಯ ಯುವಜನತೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ.
ಇಂದು ತುಳು ಲಿಪಿ ಕಲಿಯುವ ಯುವಕರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ತುಳು ಪರವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಡಿಜಿಟಲ್ ಅಭಿಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಜನಜಾಗೃತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ತುಳು ಚಳವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮ ನೀಡಿವೆ.
ಹಿರಿಯ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಪಯಣ, ಸಾಹಿತಿಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಮುಂದುವರಿದು, ಕಲಾವಿದರ ರಂಗಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾದ ಮೂಲಕ ಜನಪ್ರಿಯಗೊಂಡು, ಈಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ ಮತ್ತು ಯುವಜನರ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಡಿಜಿಟಲ್ ವೇದಿಕೆಗಳವರೆಗೆ ತಲುಪಿದೆ.
ಈ ನಿರಂತರತೆಯಲ್ಲಿ ಜನಸಂಘಟನೆಯ ಪಾತ್ರವೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ.
ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಚಳವಳಿ
ಯೋಗಿಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಜಪ್ಪು ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಘಟನೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ತುಳುನಾಡಿನ ಭಾಷಾ–ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ–ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವ ಸಂಘಟನಾ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ.
ಅವರ ವಿಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇರಬಹುದು, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತುಳುನಾಡಿನ ಬೇಡಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳೂ ಇರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದು
ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆ, ತುಳು ಭಾಷೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ತುಳುವರ ಹಕ್ಕುಗಳ ಕುರಿತು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜನರ ನಡುವೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿತ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವಿದೆ.
ಇತಿಹಾಸ ಬರೆಯುವವರು ಹಲವರು; ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಜನರ ನೆನಪಿಗೆ ತರುವವರು ಕೆಲವರು
ವಿದ್ವಾಂಸರು ತುಳುವಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದರು.
ಸಾಹಿತಿಗಳು ತುಳುವಿನ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದರು.
ಕಲಾವಿದರು ತುಳುವಿನ ಕಲೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು.
ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಾಯಕರು ತುಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದರು.
ಆದರೆ ಆ ಪರಂಪರೆಯ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜನರ ನಡುವೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು, ಬೀದಿಯ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಕೆಲಸವೂ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು.
ಆ ಕೆಲಸದ ಪಯಣದಲ್ಲಿ 2009ರಿಂದ ತುಳುನಾಡ ರಕ್ಷಣಾ ವೇದಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಯೋಗಿಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಜಪ್ಪು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಂಘಟನಾ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಬಾವುಟಗುಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದ ನೆನಪನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತುಳು ಭಾಷೆಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಮಾನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನದ ಎಂಟನೇ ಪರಿಚ್ಛೇದದ ಬೇಡಿಕೆಯವರೆಗೆ—ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಒಂದೇ:
ತುಳುವಿನ ಅಸ್ಮಿತೆ ಉಳಿಯಬೇಕು.
ತುಳುವಿನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಬೇಕು.
ತುಳುವಿನ ಹಕ್ಕು ಮಾನ್ಯವಾಗಬೇಕು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಇದು ಕೇವಲ ಯೋಗಿಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಜಪ್ಪು ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪಯಣವಲ್ಲ.
ಇದು ಒಂದು ಚಳವಳಿಯ ಪಯಣ.
ಇದು ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಪಯಣ.
ಇದು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪಯಣ.
ಇದು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಗಲು ಬಯಸುವ ಒಂದು ನೆಲದ ಪಯಣ.
ತುಳು ಉಳಿಯಬೇಕು — ಇದು ಆಶಯ.
ತುಳು ಬೆಳೆಯಬೇಕು — ಇದು ಗುರಿ.
ತುಳುವಿಗೆ ಹಕ್ಕು ಸಿಗಬೇಕು — ಇದು ಹೋರಾಟ.
ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕು — ಇದು ಸಂಕಲ್ಪ.
ಈ ಸಂಕಲ್ಪದ ದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ,
ಜನರ ಧ್ವನಿಗೆ ಸಂಘಟನೆಯ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಿದ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿ,
ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದ ಸಂಘಟಕರಾಗಿ,
ತುಳು ಭಾಷೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ ಹೋರಾಟದ ಮುಖವಾಗಿ
ಯೋಗಿಶ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಜಪ್ಪು ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ತುಳುನಾಡಿನ ಧ್ವನಿ ನಿಲ್ಲಬಾರದು.
ತುಳುವಿನ ಹೋರಾಟ ನಿಲ್ಲಬಾರದು.
ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಬಾವುಟ ಇಳಿಯಬಾರದು.
“ನಮ್ಮ ನೆಲ – ನಮ್ಮ ಜನ – ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ – ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ”
ಇದೇ ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆ. ಇದೇ ಹೋರಾಟದ ಸಂಕಲ್ಪ.
About The Author
